وضعیت هوای کابل

لیست پرواز ها

اوقات شرعی کابل

اذان صبح 4:40 ق-ظ
طلوع آفتاب 6:04 ق-ظ
اذان ظهر 11:38 ب-ظ
اذان عصر 3:33 ب-ظ
اذان مغرب 5:15 ب-ظ
اذان خفتن 6:37 ب-ظ

نرخ اسعار امروز

1 دالر 68.65 افغانی
1 یورو 87.50 افغانی
1 درهم 18.55 افغانی
1000 تومان 0.01750 افغانی
1000 کلدار 0.641 افغانی
1000 هندی 1.070 افغانی

روزنامه های کابل

اماکن تاریخی کابل

پل لرزانک؛ یکی دیگراز پل های قدیمی شهر کابل

از جمله ی پل های قدیمی شهر کابل که برای سهولت مردم بالای دریای کابل ،بناء یافته بود یکی هم پل لرزانک است .با تلاشهای زیاد اما،تاریخ دقیق از ساخت و ساز این پل در دست ما قرار نگرفت ولی، روایات ، قصه ها و داستانهای تاریخی بیان میکنند که پل لرزانک پل تخته ی واز کیبل ساخته شده بود. وقتی عابرین از روی آن عبور میکردند ، می لرزید، از همین رو این پل را لرزانک میگفتند و به همین نام تا حال مشهور است.امیرحسین مرد ۶۰ ساله از باشنده گان چنداول است. او کودکی و نوجوانی زندگی خود را درهمین محل سپری کرده درمورد پیشینه ی این پل میگوید: پل لرزانک در گذشته های دور، محل قلعه هزاره ها را به جاده ی ماشین خانه ( جاده ی آسمایی ) وصل میساخت . در آن زمان روی دریای کابل جز پل لرزانک برای عبور عابرین، دیگر پلی وجود نداشت . پل آرتل صرف برای رفت وآمد موتر ها بود .بعد از جنگ های داخلی در کابل بسیاری از باشنده گان این شهر مهاجر شدند . درجمع سایرمهاجرین افغان، یکی هم امیر حسین با خانواده اش بود . امیر حسین میگوید : پس ازیک مهاجرت طولانی که دوباره به کشور برگشتم متاسفانه جز دو دروازه ، دیگر کوچک ترین آثاری ازین پل را ندیدم بنآ ءمیتوان گفت که این پل نیزدر جنگ ها از بین رفت .پل لرزانک و مثل آن تعدادی ازپل های کم عرض دیگر از همان گذشته ها، برای افراد پیاده درنظر گرفته شده بود. تعدادی ازاین پل ها به مرور زمان شکل ابتدایی خود را از دست داده اند و با تعمیر و یا اعمار مجدد، رنگ نو به خود گرفته اند و تعدادی دیگر هم کاملآ از بین رفته اند که ازاین جمله یکی هم پل لرزانک میباشد که فعلآ جز دو در ورودی از آن ،چیزی دیگری به چشم نمیخورد .

تپه نارنج در دامنه شهدای صالحین ،معرف پیشینه تاریخی وقدامت فرهنگ این سرزمین

افغانستان از لحاظ تمدن و داشته های مادی و معنوی بعد از مصر، دومین کشور جهان است .اگر از تاریخ پنچ هزار سا له کشور صحبت کنیم ما میتوانیم روی دو بخش ازتاریخ افغانستان تمرکز کنیم . امابعد از بوجود آمد ن خط ، میتوانیم به گونه مشخص روی تاریخ خود صحبت کنیم .تا 1500 قبل از میلاد ،ایجاد خط  به همان شکل دوره های باختری را مد نظر میگیریم و بالاخره تا امروز  که ما از آنها یادگارهای داریم که این یادگار ها، نمادی از تاریخ و هویت ملت ماست . یعنی یک کشور زمانی زنده است که فرهنگ آن  زنده باشد . آثار تاریخی و آبده های تاریخی کشورکه امروز مشتاقانه بالای آن کار صورت می گیرد که این نمایانگر دوره ای از تمدن و مدنیت کشور است .یکی از ساحات بسیار مهم دوره بودیزم در کابل ساحه تپه نارنج است که در دامنه های کوه شیر دروازه بین قلعه حشمت خان و بالاحصار و قسمتی از کول حشمت خان موقعیت دارد.عبدالقدیر تیموری رئیس باستان شناسی وزارت اطلاعات وفرهنگ، درزمینه معلومات می دهد: پس از سقوط رِژیم طالبان ،در سال 1383 برای نخستین بار سروی های راکه ما در ساحه کابل آغاز کردیم .در نتیجه ،چندین ساحه تثبیت شد. از جمله ساحات خواجه صفا ، تپه نارنج ، تپه توت و خشکک و کنجک پغمان بود. اما در مورد تپه نارنج باید گفت که این تپه در جوار زیارت پنجه شاه که یک میله جا برای مردم است موقعیت دارد زیرا  درختان ارغوان دراین ارتفاعات وجود دارد . تیم های سروی ما به خاطر اینکه ساحات باستانی انجا تثبیت شود سروی را آغاز کرد ند .بعضی از علایم از لحاظ توپوگرافی وبعضی از مسایل تخنیکی ساحه برای تیم ما جالب بود مشخصآ ما در سال 1383 به همکاری ظفر پیمان یکی از باستان شناسان خوب ما که در کشور فرانسه زنده گی میکند ما کار را آغاز کردیم و از سال 83 تا سال 90 ما 11 دوره حفریات در خود تپه نارنج داشتیم

که تقریبا 118 قلم آثار که شامل مجسمه ها ، سکه ها ، روپوش های دیواری مجسمه های گلی ازاین تپه کشف و به موزیم ملی انتقال دادیم یعنی آثار منقول و به صد ها آثار غیر منقول که شامل استوپه های مرکزی و مجسمه های بزرگ که قابل انتقال نیست، ما از اینجا کشف کردیم که فعلا هم، ما منحیث یک موزیم غیر منقول اطراف را احاطه کردیم. باید یاد آور شد که از مجسمه های بدست آمده يکی آن سرش از بين رفته و به شکل چهار زانو نشسته، در دو سمت آن مجسمه ها ی ديگری نيز وجود دارد . قدامت آثاری که ازاینجا بدست آمده به قرن چهار الی قرن هفت قبل از میلاد برمی گردد وهم کشف برخی از پیکره ها نشان می دهد که این ساحه از سده 5 میلادی تا 9 میلادی عباد تگاه بوداییان بوده است.بنا به اظهارات آقای تیموری ،طرف شرق تپه نارنج قبرستانی های وجود دارد که در آنجا چند معبد کشف گردیده که مجسمه های زیادی از آن  بدست آمده اما از اینکه جامعه ما یک جامعه سنتی اسلامی است برخی مقبره های دوره اسلامی یا حضیره های که درآنجا وجودداشته مانع پیشرف کارحفاری آنها شده است که بعدآ در تماس با مردم به رفع این مشکل پرداخته شده است که این خودیک دستاورد خوب طی یک دهه گذشته بوده است  .باید اذهان داشت که اين محل کلتور گذشته قبل از اسلام را در این سرزمین بيان می کند .اما قابل ذکراست که آثار به دست آمده معرف آن عصر،همه گلی اند . مسوولین بخش مربوط در وزارت اطلا عات وفرهنگ تأکید دارند که از این آثار درکشور با ید به گونه درست نگه داری صورت گیرد.

گذراندرابی کابل؛ از دیروز تا امروز. 

گذر اندرابی از پل باغ عمومی الی مسجد شاه دو شمشیره را در بر می گیرد که به طرف شمال دریای کابل موقیعت دارد و از گذر های تاریخی شهر کابل هم بشمار میرود . قدامت تاریخی آن تقریبآ به چهار صد سال می رسد. روایات تاریخی نشان میدهد که در قدیم یک تعداد مردم از ولسوالی اندراب ولایت بغلان به کابل امدند ودر همین محله آغاز به زندگی کردند ، با گذر زمان زندگی شان درین محل توسعه یافت کار و بار شان رونق گرفت . کار در مزرعه و زمین داری از پیشه های بود که خانواده های اندرابی در آن زمان درین محل داشتند .درین میان عبدالشکور وکیل گذر اندرابی باور دارد که قبل از اسلام این گذر بنام گذر پنگانی یاد میشد . بعد از اینکه تیمور شاه درانی پایتخت افغانستان را به کابل انتقال داد، تمام گذر ها به نامهای رسمی در کابل اعلام گردید که از جمله ی این گذر ها یکی هم گذر اندرابی است و دلیل اصلی که این گذر، به نام  اندرابی در ان زمان مسمی شد این بود که، تیمور شاه درانی از ولسوالی اندراب ولایت بغلان دختری انتخاب کرد و با او ازدواج نمود،  پس از ازدواج هم تمام بستگان خانمش را تیمورشاه درانی از ولسوالی اندراب به کابل انتقال داد و در همین محله، همه ی شان جا گزین شدند . تیمورشاه درانی هم به خاطر خانم خود این محل را اندرابی نام گذاری کرد که تا حال به این نام، این محل شهره شده است .ساختمان ها، مساجد و خانه های که درین محل اعمار شده همه انها تاریخی و اخیرآ از سوی دولت حفظ شده است .گرچه بیشترین ساختمان های این محل تخریب شده اما ازجمع ساختمانهای که از گذشته تا حال درین محل باقی مانده است تقریبآ ۲۰۰ خانه است . عبدالشکورمیگوید: درین محل در ان زمان بیشتر مردمان سرشناس واراکین دولتی  زندگی داشتند . مادر امان الله خان ،غلام علی خان چرخی وزیر دفاع حکومت شاهی امان الله خان ، شاه غاسی ،سردار محمد عمر بچه امیر عبدالرحمان خان ، مقامات عالی رتبه حکومت داوود خان و برخی از شخصیت های  فرهنگی و سرشناس در گذشته در گذر اندرابی زندگی میکردند .حاجی محمد رفیق از باشنده گان گذر اندرابی در گفتگویی با ما گفت که گذر اندرابی در گذشته بنام جاده قرقل و جاده کلا دوزان نیز یاد میشد چون بیشتر محل تجارتی در بخش قرقل و دوخت کلاه های قرقلی بود، خیاط های که درین محل دکان خیاطی داشتند از مشهور ترین خیاط های شهر بودند و مشتریان زیادی داشتند . دکانهای خیاطی و کلا دوزی درین محل که از گذشته ها تا اکنون همچنان وجود دارد و شهرت کار شان ، زبانزد عام وخاص شده .حاجی محمد طاهر از خیاط های مشهور و قدیمی درین محل میگوید در گذشته ها بزرگترین جشن ها درهمین محل برگزار میشد از جمله جشن های اطفال و جشن های دولتی . بعد از جنگ های داخلی ودراثر تحولاتی که در کابل پدیدآمد، خانواده های که در گذر اندرابی زندگی داشتند مثل سایر افغانهای دیگر مهاجر شدند و خانه هایشان را ترک کردند و جنگ ،این منظقه را مثل هر جای دیگر در کابل، آسیب پذیر ساخت . بعد ازسقوط رژیم طالبان از سوی رئیس جمهور پیشین کشور حامد کرزی حکمی صادر شد که این محل به عنوان ساحه تاریخی باید حفظ شود . گذر اندرابی که بیشتر خانه های قد یمی آن در جنگ ها از بین رفته است اما هنوز بیشتر از دوصد خانه ازز مانه های گذشته تاحال وجود دارد که میتوان به عنوان مثال خانه مادر امان الله خان را نام برد که تا هنوز درین محل وجود دارد و وارثین اش در آن زندگی میکنند .

آرشیف ملی ؛مهمترین ومعتبر ترین محل نگهداری اسناد تاریخی کشور

ارشیف ملی به عنوان محل حفظ ونگهداری اسنادوآثارمهم وبا ارزش تاریخی خطی ،دست نویس و... بوده .سا ختمان آرشیف ملی که خود نیزبه مثابه یک اثرتاریخی پنداشته میشود؛ در زمان امیرعبدالرحمن ‌خان درمحوطه باغ چرم گری کابل برپا گردید. گرچه تاریخ دقیق ساخت این ساختمان معلوم نیست اما نظربه روایات  وقتی امیرعبدالرحمن‌خان ازسفربخارا برگشت، یک عده ازمهندسان ونگارگران بخارایی  را با خود به کابل آورد و این ساخت وسازنیز بدست ایشان انجام گرفت .این ساختمان درآغاز به منظور دفترکارشاهزاده حبیب‌ الله‌خان درنظرگرفته شده بود . بعداً به عنوان مهمانخانه دولتی ازآن بهره می‌ گر فتند. بعدها دوره آموزش عالی افسران دراین ساختمان تأسیس و آهسته آهسته متروکه شد تا اینکه درسال ۱۳۵۲ دروقت زمام داری سردارمحمد داود، این اداره بطورنمایشی با داشته‌های اندک وناچیزدرهمچون بخشی ازکتابخانه مربوط وزارت اطلاعات وفرهنگ وقت برپا شد وبعداً تصمیم گرفته شد تا ازاین سا ختمان تاریخی کار گرفته شود که کار ترمیم و باز سازی آن درسال ۱۳۵۲ آغاز و تا سال ۱۳۵۶ ادامه پیدا کرد . بعد آ دیدند که اگراسناد با ارزش نسخه های خطی به دسترس عموم مردم باشد آسیب می بیند ازهمین رو آرشیف ملی مستقل شد در سال 1356 به تعمیر فعلی که درآن قرار دارد،انتقال پیدا کرد سپس در سال ۱۳۵۹ رسمآ بنام آرشیف ملی افغانستان به عنوان یک ریاست مستقل در چوکات وزارت اطلاعات و فرهنگ مطرح شد روی ضرورت حفظ ا خانم معصومه نظری رییس آرشیف ملی سناد در این آرشیف می گوید:اسناد بسیار با ارزشی در کشور وجودداشت  که این اسناد شامل فرمانهای شاهان ، مکاتیبی که در ادارات دولتی تولید یا دریافت میشد ، اسناد شخصی مثل : قباله های شخصی ، نکاح خط ها ، پاسپورت ها ، تذکره ها و حتی طلاق نامه ، عرایض و بسیار عکس های تاریخی درهرکشورحفظ و نگهداری میشود به عنوان میراث های فرهنگی همان کشور و به عنوان منابع اولیه تحقیق و همینگونه نسخه های خطی که در آرشیف ملی وجود دارد نسخه های قلمی ودست نویس  استند که با دست نوشته شده و از گذشته گان ما به یادگار مانده .اینها به عنوان میراث های فرهنگی افغانستان مطرح هستند که تاریخ، فرهنگ وهنر افغانستان را به نمایش می گذارند که باید در یک جای مستقل و مشخص حفظ و نگهداری شوند تا به نسل های آینده افغانستان برسد از همین رو، آرشیف ملی درهر کشور بوجود میاید ؛ درواقع به هدف حفاظت ازمیراث های فرهنگی همان کشورهاست که فلسفه تشکیل یا بوجود آمدن آرشیف ملی افغانستان نیز همین است .

آرشیف ملی افغانستان در مجموع پنج بخش دارد : بخش اداری که کارهای روزمره رابه پیش میبرد ، بخش نسخه های خطی که در این بخش حدود  هفت هزار و پنج صد  نسخه خطی در آن حفاظت میشود  ، بخش اسناد تاریخی که در این بخش حدود  یکصد هزارسند مختلف در این بخش حفاظت و نگهداری میشود ، بخش دیگر اطلاع رسانی و خدمات عامه است که در این بخش، کتابهای چاپی قدیمی و جدید نگهداری میشود و ومحقیقین مختلف به این بخش مراجعه میکنند و آنچه که ضرورت داشته باشند در دسترس شان قرار می گیرد . بخش دیگری که داریم به نام حفاظت ومرمت یادمیشودکه وظیفه اش حفاظت فزیکی از میراث های ارشیف ملی است. مثلا نسخه های خطی ای که اوراق اش پاره و فرسوده شده؛ اسناد تاریخی ای است که انها هم آسیب دیده ؛بخش حفاظت و مرمت آنراترمیم میکند همان نسخه های خطی آثار چاپی و یا اسناد ی که ضرورت به ترمیم دارند برای این آثار پاکت ها و قطی های خاص میسازند وآنرا به شکل درست در مخزن ها حفظ میکنند. همچنان این بخش وظیفه اش اسکن کردن و دیجیتلایز ساختن آثار آرشیف ملی است که تا به راحتی به دسترس مراجعین ومحقیقین کشورقراربگیرد و ازطرفی هم، اصل اثرحفاظت میشود . کمترین آثار واسنادی که اینجا نگهداری میشود طبق قانون، چهل سال عمر شان است یعنی هر سند ی که چهل سال از عمرش گذشته باشد به آرشیف ملی نزد ما آورده میشود و درآرشیف ملی ما نگهداری میکنیم در قسمت قدیمی ترین اسناد، باید بگویم که نسخه های خطی ما که مربوط به قرن اول هجری قمری است قرآن خطی است که در پوست آهو نوشته شده  ، همچنان فرمان های از سلطان حسین با یقرا که بیش از پنج صد سال قدامت دارد و همینگونه اسناد مختلف از دوران های مختلف حکومتداری در افغانستان که شامل فرمان هاست ، عکسهای تاریخی است ، مکتوب ها ، قرار دادها و تفاهم نامه هاست که در بخش اسناد تاریخی ما نگهداری میشوند همینطورنسخه های ادبیات ، تاریخ ، شرعیات ، تفاسیرو... اند که اینها در بخش نسخه های خطی ما نگهداری میشوند که از قرن های مختلف به یاد گار مانده است. اما در قسمت مکاتیب، از یکهزا رسال دورتر نداریم .در طول جنگهای داخلی آرشیف ملی قفل بوده مخزن لاک و مهر بوده امکان دسترسی کسی به نسخه های خطی وجود نداشته تعمییرآرشیف ملی دراثرجنگها اندکی آسیب دیده بود البته بعدا ترمیم شد اما به نسخه ها و اسناد ما خوشبختانه آسیبی نرسیده

آبده میوند؛ یا د ویاد گاری ازحما سه تا ریخی ورشادت وپا یمردی افغا نها ست!

ارزش‌ های تاریخی  وفرهنگی ،به مثابه  والا ترین داشته ها ی یک ملت بوده ، ونما دی ازشهامت ،پایمردی ،ایستاده گی ،آزادی خواهی وغرور ملی پنداشته میشود.کشور پرپهنا و تاریخی ما در درازنای تاریخ خویش نمونه های زیادی از شهامت و آزادی خواهی دلیرمردان این سرزمین را دارد که یادو یادگار آنها در کران تا کران کشور ما به چشم میخوردکه از جمله، یکی هم آبده میوند است. این آبده  تاریخی به بزرگداشت ویاد بوداز شهامت و قهرمانی افغانها درجنگ میوند  بناء یافته است ،یکی از جمله آبده های تاریخی در کابل محسوب میگردد رابطه محترم پوهاند عزیز احمد پنجشیری در مورد، ا ینگونه اظهار میدارد: جنگ میوند درزمان امیر عبدالرحمن خان درسال 1880 درقسمت غرب قندهار در ولسوالی میوند بین نیروهای افغان وقوای ا نگلیسی صورت گرفت که د راین جنگ، انگلیس ها تلفا ت زیادی  داد ند ویک تعداد افغا نها هم به شهاد ت رسید ند . بنا ،بخاطراین پیروزی آنها، آبده ای اعمارگردید.همینگونه  درهمین ارتباط در قندهار نیز یک چوک بنام میوند نام گذاری گردیده است . مرتضی مسوول دیتابیس ریاست آبدات تاریخی وزارت اطلاعات وفرهنگ تاریخ ایجاد آ بده میوند رادر سال 1337 خورشیدی در زمان محمد ظاهر شاه عنوان می کند که از طرف شاروالی آن زمان به یاد بود شهداء دشت قندهار بنا یافته است . در مورد پیشینه آبده مذکور باید یاد آورشد که  در ابتدا مینار مذکور را بنام سپاهی گمنام یاد می کردند وبعدآ این آبده بنام مینار میوند مسما گردید . بعدآ در اثر جنگ های داخلی در شهر کابل این آبده تاریخی نیز کاملاتخریب گردیده بو د به قول آقای مرتضی ،این آبده در سال 1382 به کمک مالی صد یقه یک خانم افغا نی که در آنوقت ازکشورجاپان به کابل آمده بود تحت نظر ریاست آبدات تاریخی مجددآ ترمیم گرد ید .

پل یک پیسه گی ؛ کابل دیروز را درذهن شهروندان امروز تداعی می کند

از گذشته ها تا حال روی دریای کابل پل های کم عرض زیادی به منظور رفت و برگشت از یک مسیر دریا به مسیر دیگری وجود داشته که بیشتر این پل ها را جنگ های داخلی در کابل آسیب پذیرساخت . اما با ایجاد اداره موقت ، شاروالی کابل بیشتر این پل ها را بازساز ی ونوسازی کرد به جز پل یک پیسه گی که بیشتر آسیب پذیز شده بود و تاحال بازسازی نگردیده است.به باور مردان کهن سال کابل قدیم درگذشته ها این پل ،بازارپرجمع وجوش مرادخانی کابل را به بازار و منطقه ی باغ علی مردان وصل میساخت. درآن زمان بادر نظرداشت اینکه کمترپلی  روی دریای کابل وجود داشت به همین سبب ،بیروبار این پل بیشتربود. شمس الدین مرد ۷۰ ساله از مردان کابل قدیم، برای ما حکایتی داردازاین پل ومیگوید:قصه ها ی ازگذشته را بیاد دارم درمورد پل یک پیسه گی که میگفتند،درآنزمان مردی ازسوی دولت درپل یک پیسه گی مسوو ل بود که ازهر نفر یک پیسه اخذ کند ،تا اجازه عبور ازپل را بیابد . پولی که ازین آدرس بدست میامد ،برای ساخت و ساز و بهبودی پل به مصرف میرسید و هم برای بینوایان و درویشان ازسوی حاکم وقت، تقسیم میگردید . شمس الدین درلابلای حرفهای خود افزود، پنجا سال قبل که مه نوجوان بودم، از پل یک پیسه گی بارها عبور و مرور کردیم اما در آن زمان مساله پول مطرح نبود، مردم رایگان ازین مسیر میگذشتند . پل یک پیسه گی که از قدیمی ترین پل های روی دریای کابل بوده اما حالا ،جز چند دانه سیخ در آن نقطه ای از دریا چیزی برجای نمانده .با تلاش های زیاد، اما تاریخ دقیق ساخت این پل را بدست نیاورد یم . اما زلمی خان وکیل گذر باغ علیمردان باور دارد که قرن ها پیش ،علی مردان خان حاکم کابل بود اودرکنارچهارچته کابل و باغ علی مردان، پل یک پیسه گی را نیزاعمارنموده است که این پل اگرچه امروزوجود ندارد اما شهرت خود را حفظ کرده است . میگویند این پل درآن زمان ازچوب ساخته شده بود وبعدآ درزمان عبدالرحمن خان از فلز نیردر ساخت آن استفاده شد که بعدآ موجودیت جنگ های داخلی در این شهر، این پل را ازبین برد که امروز صرف نامی از آن باقیست اما در کنار آن ،پل دیگری سالها قبل اعمار گردیده است که برو ی آن مردم عبور ومروردارند.

کوچه کاه فروشی ؛محلی که یادگذشته ها را در ذهن باشنده گان قدیمی این شهر، تداعی میکند! 

در میان خانه های کاهگلی و کوچه وپس کوچه های کابل قدیم ؛ یکی هم کوچه کاه فروشی قراردارد .نام آشنا حتی میشه گفت به سطح ملی و بین المللی .کوچه کاه فروشی شهر کابل از کوچه های تاریخی ا ی است که قدامت تاریخی آن بر میگردد به زمان حکمرانی تیمور شاه درانی .درروایات تاریخی کابل قدیم آمده است ، زمانی که احمد شاه درانی وفات میکند پسرش تیمور شاه پایتخت افغانستان را از قندهار به کابل انتقال میدهد . این موضوع باعث تحولات چشم گیردر کابل شد که ازجمله، نام گذاری محلات و کوچه ها دراین شهراست . بناء این کوچه ی تنگ درآن زمان به نام کاه فروشی یاد شد .کوچه کاه فروشی درمرکز کابل درناحیه اول ودر جوارمسجد پل خشتی موقیعت دارد .با این حال قاری عبدالواحد نماینده وکلای گذرناحیه اول شهرکابل میگوید : کوچه کاه فروشی قدامت دوصد ساله دارد . ازسوی هم درهرکشورجهان، محلی برای نگهداری و به نمایش گذاشتن پرنده ها وجود دارد که در افغانستان نیزدرهمان گذشته ها، این محل برای به نمایش گذاشتن پرنده ها انتخاب شده است .در گذشته ،بیشتردر کنار پرنده ها ،کاه وعلف درین کوچه به فروش میرسید، اما امروزه بیشتردر کاه فروشی پرنده به چشم میخورد وبه بازارفروش، پرنده گان رنگ و رونق دیگری دارد .به گفته عبدالواحد در گذشته درین کوچه بیشتر کابلیان اصیل ومردمان کاکه ، زندگی داشتند ازجمله آقای علم مجنون که در ان زمان در شاروالی کابل کار میکرد ، حاجی محمد عظیم از ملاهای این محله بود که به رسایی تمام ،درمسجد پل خشتی اذان میداد وصدایش فوق العاده تاثیرگذار بود . غفور بی گرده هم از جوانان کاکه کوچه کاه فروشی بود .از سوی هم، محمد رحیم ازدوکانداران کوچه کاه فروشی میگوید: شاید کوچه کاه فروشی ازمحدود محلاتی باشد در کابل که شرایط سیاسی اجتماعی و جنگهای داخلی درکابل تاثیرات منفی را بالای آن وارد نکرده ،چراکه خانه های کاهگلی قدیمی این محله تا حال پابرجاست . مثل گذشته فروش انواع پرنده ها هنوز درین محله بازارش گرم است و از همه مهمتر ،غذاهای سنتی افغانی که درین کوچه پخت وپز میشود، از گذشته های دور تا حال مثل شش کباب، چاینکی و شوربای پاچه ازهمان کیفیت ولذت خاصی برخورداراست . سید محمد آغای کفتری وبچه ی عطا،ازکفترفروشان نامداراین کوچه بودند که خودشان فوت شدند وحال، وارثین شان درین محل دکان دارند و مثل این دومرد، بسیاری دکانداران درین کوچه ،زنده نیستند و پسرها و نواسه هایشان به کاروبارفروش پرنده ها می پردا زند .
قاری عبدالواحد درادامه قصه هایش ازاین هم یادآورشد که کوچه کاه فروشی، بازدید کننده گان داخلی و خارجی ویژه اش راازگذشته تا حال دارد. پرنده های که درین کوچه به نمایش گذاشته شده و به فروش میرسند حتی ازکشورهای دیگر مثل آمریکا ، آسترآلیا و بریتانیاو... آورده شده اند.با آنکه نوسازی وبازسازی درشهر کابل طی بیشترازیک دهه گذشته صورت گرفته اما خانه های فرسوده وکهنه ی این محل ازسوی دولت به عنوان مکانهای تاریخی

موزیم ملی وپیشینه ی آن در گذر فراز و فرود ها


موزیم ملی مجموعه‌ای از گنجینهٔ آثار تاریخی و میراث فرهنگی کشورمحسوب می گردد. موزیم ملی افغانستان برای نخستین بار درسال ۱۲۹۷ هجری خورشیدی در منطقهٔ باغِ بالای کابل تأسیس شد. در اوایل تأسیس این موزیم که در آن دوران "عجایب خانه" نام داشت، فقط بعضی از آثار تاریخی مثل قرآن‌های خطی، صنایع دستی، آثار برجای‌مانده از جنگ‌های دوران استقلال و برخی کتاب‌های کمیاب در آن  نگهداری می‌شد. بعدآ در عقرب  ۱۳۰۳ هجری خورشیدی، ازباغ بالا به ارگ منتقل شد و به شکل رسمی توسط شاه امان الله افتتاح شد. دراولین قانون اساسی افغانستان که در زمان شاه امان‌الله به تصویب رسید، یک ماده مفصل به کاوش و حفظ آثار تاریخی و تشکیل محلی  برای نگهداری آثار تار یخی این کشور اختصاص داده شد. از آنجایی که دولت افغانستان امکانات و نیروی انسانی لازم را برای کشف آثار باستانی در اختیار نداشت قراردادی به این منظور با دولت فرانسه امضا کرد. در سال ۱۹۵۷ موزیم با یونسکو قرارداد نموده، و به معیارهای جهانی تنظیم گردید و همچنان بعضی آثار تاریخی موزیم به شکل جهانی ثبت گردید.این موزیم تا سال ۱۹۹۲ نزدیک به صدهزار آثار باستانی و ۳۵۰۰۰ سکه را در خود جای داده بود و یکی از جاذبه‌های توریستی مهم افغانستان به حساب می‌آمد. این مجموعه‌ها شامل بود به حوزه‌ها و ادوار مختلف که تمام آثار به نمایش گذاشته شده در آن از داخل خود کشور کشف شده است. محمد فهیم رحیمی رییس موزیم ملی کابل پیرامون پیشینه این موزیم می گوید:تهداب موزیم درزمان امیرحبیب الله خان گذاشته شد.آثاری که دارای ارزش تاریخی وبرجسته بودند در زمان امیر حبیب الله خان جمع آوری ودر آن  نگهداری میشد به همین خاطر گفته میتوانیم که زمان امیر حبیب الله خان زمانیست که در آن زمان ،هسته موزیم تشکیل شد . اما به شکل رسمی موزیم ملی افغانستان در سال  1297 – 1298 هجری شمسی ایجادشد. زمانیکه موزیم افتتاح میشود یک تعداد اراکین بلند رتبه دولتی هم آثاری را که با خود داشتند به موزیم اهدا کردند ،بعدا این آثار که جمع آوری شده بود ، به قصر کوتی باغچه انتقال پیدا کرد و در سال 1931 میلادی به تعمیر فعلی که در آنزمان تعمیر شاروالی کابل بود و در آنوقت بلدیه می گفتند انتقال پیدا کرد که تا فعلا که حدود 80 تا 90 سال از تاسیس این موزیم میگذرد در همین تعمیر قراردارد .موزیم بخش های مختلف دارد در مجموع دو بخش عمده آثار را حفاظت میکند که یکی بخش انفوگرافی و بخش تایپوگرافی مربوط به آن آثاری میشود که کلتور، فرهنگ وعنعنات مردم را به نمایش می گذارد ودیگر اثارباستانی است که از دل خاک و از طریق حفریات باستانشناسی به اینجا انتقال پیدا کرده .رئیس موزیم ملی در مورد قدامت آثار این موزیم می گوید:در مجموع قدیمی ترین آثر که از افغانستان بدست آمده مربوط به دشت ناور غزنی است که توسط پروفیسوران تاریخ طبیعی آمریکا جمع آوری شده بود در بین سالهای 1960 الی 1970 به اساس تحقیقاتی که این دانشمندان روی آثار انجام دادند مربوط به فرهنگ الدوار است که یک فرهنگ ابزار سازی است که در دو صد هزار سال پیش مروج بود این قدیمی ترین آثاراست که در افغانستان پیدا شده یعنی این را به ثبوت میرساند که دو صد هزار سال پیش هم انسان ها در قسمت دشت ناورزنده گی میکردند وابزارسازی میکردند و به اساس همان زنده گی ابتدایی که داشتند  شب و روز خود را سپری میکردند ولی آثاری هم هست که از ساحات باستانی قره کمر ، آق کپرک ، هزار سم و چنارگشکان است که مربوط به فرهنگ دوران سنگ قدیم ، سنگ میانه و سنگ جدید است که به ده تاپنجاه هزار سال قبل برمیگردد .

آثاری که در موزیم ملی افغانستان است برای ما فرهنگیان ارزش فوق العاده دارد که تاریخ و فرهنگ ما ره روشن میسازد و ما ارزش مادی برای آن داده نمیتوانیم معنویت آن  برای ما بیشترارزش دارد که بیانگر هویت ، تاریخ و فرهنگ ملی ما ست . باید یاد آورشد که متاسفانه در جریان جنگ های داخلی در شهر کابل بسیاری از این آثار به غارت رفتند رئیس موزیم ملی در این مورد وضاحت بیسشتر میدهد.درجریان جنگهای داخلی متاسفانه بیشترازهفتاد هزاراثر به غارت برده شده ولی خوشبختانه ازسال 2002 تا حال بیشتر از ده هزار اثر از خارج دوباره برگردانده شد. بعد از 2002 تا حال، ما سی هزار اثر راجمع آوری کردیم .موزیم یگانه جایی است که هر توریست و یا هر سیاح که به یک کشور میروند معمولا کوشش میکنند که از موزیم آ ن دیدن کنند بخاطر که موزیم جایست که در مورد آن کشور معلومات کافی به یک توریست داده میتواند معلومات فوق العاده غنی در باره فرهنگ و تاریخ همان کشور ، به همین  خاطر هر سیاح که به افغانستان میاید موزیم اولین هدف اش است که از موزیم دیدن کند. موزیم ملی به کمک کشور های مختلف باز سازی شد البته باز سازی اش از  سال 2002 شروع شد و تا 2004 دوام کرد اما باز سازی به شکل مرحله ای که تا حال هم جریان دارد .

نگارستان ملی، معرف هنر و فرهنگ پربار کشور

نگارستان یا گالری ملی ؛در جاده آسمایی شهر کابل موقعیت دارد، جایی‌که می‌‌توان پاره‌ای ازهنرهای کشوررا درآن تماشا کرد. نگارستان ملی ازجمله نهاد های فرهنگی دولتی بشمار می رودکه دارای تعمیر و ساختمان قدیمی است که با گذر زمان هنوز هم مستحکم و پا بر جاست.در نگارستان ملی آثار گرانبها و نمونه یی از آثار هنرمندان افغان نگهداری شده و به نمایش گذاشته شده اند.نگارستان ملی پس از فروپاشی رژیم طالبان ، به کمک مالی یونان راه ‌افتاد و گنجینه‌ای شد با بیش از 1000 اثر هنری. با اینکه آثارهنری موجود در نگارستان ملی، در برگیرنده کار هنرمندان عرصه خوشنویسی، مجسمه‌سازی، کند نکاری است همچنان ،تابلوهای نقاشی ازمهم‌ترین داشته‌ های این نگارستان به شمار می‌آید.  نگارستان ملی کابل مشهورترین نگارستان هنری کشوراست که در بردارنده نقاشی‌های قدیمی و مدرن بوده و به خانه تاریخ مصورافغانستان نیزشهرت دارد.صابره رحمانی آمرنگارستان ملی ازایجاد این نهاد اینگونه سخن می گوید:گالری ملی در سال 1362خورشیدی ایجاد شد و با 200 اثر به فعالیت شروع کرد این نهاد معرف فرهنگ و کلتورکشورما ست. ازطریق نگارستان ملی  ما میتوانیم فرهنگ خودرا به جهانیان به نمایش بگذاریم . مابرخی افراد را از طریق نوشته آثار شان میشناسیم ،باهنربرخی دیگر،از طریق تمثیل و سینما آشنا می شویم

اما هنر مندان نقاش و خطاط را از طریق آثار خطی ویا رسامی شان میشناسیم . به قول خانم رحمانی، فعلا بیشتر از 700 اثر در نگارستان ملی وجود دارد که شامل آثار نقاشی ، خطاطی ، میناتوری ، کند نکاری ، شبکه کاری و حتی مجسمه های خورد و کوچک ازاستادان بسیار خوب کشور ما ست که بسیاری ازاین آثار ،بیشتر از صد سال قدامت دارد .خانم رحمانی علاوه مدارد ،در پهلوی اینکه ما آثار را به قسم موزیم نگهداری میکنیم  مراجعین وشاگردان مکاتب میایند واز اینجا دیدن میکنند.  وهم ما نمایشگاها داریم  که البته این نمایشگاه ها ،درداخلی و خارج برگزارمی گردد . یک تعداد جوانان مراجعه میکنند و اینجا آثار شان را به نما یش میگذاریم .درنمایشگاه های که در خارج برگزار میشود، از ما میخواهند ما تعداد ی ازهنر مندان را برای شان معرفی میکنیم . از طریق ما تعداد زیادی به این نمایشگا ها معرفی شده اند. قابل یاد آوریست که از این گالری آنانی که به هنر کشور علاقه دارند نه تنها در سطح شهروندان کشور بلکه اتباع خارجی نیز دیدن به عمل می آورند.